Apenrots

Niet heel verwonderlijk, maar werkelijk alle emoties hebben de afgelopen tijd de revue gepasseerd. Ik heb me verward, angstig en gedesoriënteerd gevoeld. Tegelijk voel ik  me ook dankbaar voor de rust, het stilstaan bij het leven en de nieuwe creatieve energie die stroomt. De afgelopen dagen was ik vaak gefrustreerd over mijn vrijheid die wordt beperkt, wat mijn verdriet blijkbaar maskeert voor het verlies van wat niet meer spontaan kan zijn. 

Toekomstverdriet, een woord gebruikt door Ronald Griphart in een recente tweet, vind ik de beste manier om het verlies van mijn beelden van wat ik verwachtte te omschrijven. Het stelt mij voor plotse keuzes in het mij verhouden tot die andere en onzekere toekomst. Het opvoeden van mijn dochter straks zal in een andere wereld zijn dan ik had gedacht. Ik kom er achter wat ik echt belangrijk vind in werk en leven. En zoek met name het anders vormgeven van nabijheid; zonder werkelijk contact. Dit gemis raakt mij in mijn ziel en vervreemd me van de gewone dingen dat ik misschien niet voldoende koesterde.

Ik moest denken aan een soortgelijk, mij bekend gevoel; het verlies van beelden van het verleden. Beelden van het verleden kunnen ook makkelijk romantischer worden voorgesteld; als een vaststaand feit waardoor er heimwee kan ontstaan naar hoe het was. Een fijn, maar tegelijk een beklemmend gevoel van verwijdering van wat was terwijl je er naar toe terug wil gaan; het voedt je verlangen naar het ervaren geluk. 

Tegelijk weet je ook dat het niet meer is en het geeft soms twijfel of het wel ooit werkelijkheid was. 

Dat had ik met de apenrots in Diergaarde Blijdorp. Ik dacht dat mijn zoete herinnering aan rode apenbillen op een machtige rots een deel was van een zelf gecreëerd beeld. Bij herhaaldelijke bezoekjes aan de tuin vol jeugdherinneringen, vond ik het niet. Mijn zoeken stopte. De apen op een rots, heeft het überhaupt ooit bestaan? Zal dit gevoel straks na de crisis ook overheersen, dat hetgeen waardevol voor mij was slechts een schaduw geeft? 

Het antwoord vond ik op een mooie septemberdag. Achter de hekken bij een van de vele speelgedeeltes vond ik de magische plek van mijn herinneringen terug. Vervallen, begroeid, nu het hol van de vos en daarom nog mooier dan dat het was. De apenrots was geen verzinsel, ze staat er nog! Een kinderlijk soort blijdschap en verwondering voor de bevestiging van dat het écht was, kwam over mij heen. 

Dat de rots werkelijk heeft bestaan en er nog is geeft mij gek genoeg weer houvast aan het goede wat niet vergeten mag. Ook de beelden van de toekomst hoeven niet te verdwijnen, ze geven richting. De beelden zullen verschuiven, begroeien, voor andere doelen ingezet worden, maar het doet niets af aan de rots, die de blik naar boven richt.